Ceyhun Musaoğlunun hekayəsi
 
1992-ci il. Martdı. İki günün qarı əsgər çəkmələrinin altında palçığa dönüb. Səhərdi. 60-cı il ədəbiyyatının hər əsərində 20 səhifəlik yazı ilə çıxardığı Günəş yoxdu. Artıq məlumdu, hələ 15 gün Ay da olmayacaq. 60-cı illər ədəbiyyatının batırdığı ay necə batıbsa, hələ çıxmır.

Ardını oxu...


ANAR

   Siyasət aləmində daha çox təlxək kimi tanınan adıbədnam V.Jirinovski növbəti dəfə xalqımız barəsində hərzə-hədyan sayıqlamışdır. Bununla bağlı hələ 2000 - ci ildə yazıb çap etdirdiyim hekayəni bir daha çağdaş nəsil oxucularına çatdırmaq istədim.

19.03.2014

Ardını oxu...

Axşam bütün zülməti ilə şəhəri udmağa başlayırdı. N sürətlə metrodan çıxaraq beynindəki istiqamətə yollandı.

Ardını oxu...


VƏTƏNƏ  XƏYANƏT  

 Cəbhə xəttində-təmas nöqtəsində dayanmışdı.Əlləri sinəsinə sıxılmış    aftomatın  tətiyində idi. Gözlərisə`` uzu bəri baxan dağlar``a zillənmişdi.Başı dumandan çalmalı , ətəkləri qara bələnmiş Vətən dağlarında çoxdandır ki,duşmən məsğunlaşmışdı.Ordan tez-tez atəş səsləri eşidilirdi.Əsgərin gözləri dörd olmuşdu.Duşmənə aman vermək olmazdı!.

Ardını oxu...


ŞƏHANƏ MÜŞFİQ QIZI

Payız təzə gəlmişdi. Daha doğrusu, hələ təzə-təzə öz gəlişini sübut etmək istəyirmiş kimi havalar son günlər soyumağa başlayırdı. Universitetdən çıxıb yağışın altında demək olar ki, qaça-qaça özümü metroya çatdırmağa tələsirdim. Yağış elə bərk yağırdı ki, başımı qaldırmağa, ətrafıma göz yetirməyə macal tapmırdım. Evdən çıxarkən anamın "bu gün yağış havası var, özünlə çətir götür" məsləhətinə qulaq asmadığım üçün də peşmançılıq keçirirdim içimdə. Amma onsuzda istifadə etməyəcəyimi bilirəm axı... Yayda eynək, yağışda da çətir istifadə etmək heç adətim deyil. Eynəkdən istifadə etməməyimin səbəbi hər şeyi öz rəngində görmək marağımdır. Günəşi də, dənizi də, ağacı da, bir sözlə hər şeyi öz rəngində görmək istəyirəm. Bəlkə də bu, bir çoxları üçün mənasız bir istək kimi görünə bilər, amma neyləyim, sevmirəm süni boyanı. Çətir isə uşaqlıqdan heç sevmədiyim bir əşya olub. Uşaq vaxtı yağışı çox sevirdim, yağış yağarkən həyətə, yağışın altına qaçmağa can atırdım. Elə indi də yağışa olan sevgim qalıb, amma indi yağışın altında olmaqdansa, ona kənardan, məsələn, evimizin balkonundan, ya da pəncərədən baxmağı daha üstün tuturam. Nə isə...

Ardını oxu...

Bu gün səhər gözəl açılmışdı onun üçün. Bir aydır gözlədiyi gün axır ki gəlib çıxmışdı. İl yarımlıq işsizlikdən sonra keçən ay şirkətlərin birində mühasib kimi işə başlamışdı və bu gün ilk maaşını alacaqdı. Bu maaşa nə qədər ehtiyacı vardı onun... Uzun müddətdir evinə doğru-düzgün bazarlıq etməmişdi. İşi olmadığından evin ehtiyaclarını həyat yoldaşı Sevincin aldığı məvaciblə təmin edirdilər. Sevinc məktəbdə kimya müəllimi idi. Onun da maaşı evin bəzi vacib ehtiyaclarına və kommunal xərclərə ancaq çatırdı.

Ardını oxu...


Ürəyi bərk-bərk döyünürdü. Bayaqdan bəri azı yüz kərə yaxınlaşdığı aynanın qarşısına bir də keçdi. Darağı götürüb yenidən saçlarını daradı. Yenidən ətirləndi. Aynadan ona boylanan uzun şabalıdı saçlı, şabalıdı gözlü qıza bir də baxdı. Gülümsündü. Aynaya, darağa, ətirə nəzər salıb ətli dodaqlarını büzdü: “Nədi, bezdiniz, sevinin ki, sizə toxunan mənəm” – deyərək yerində fırlandı. Əyninə kip oturan bəyaz rəngli donu mürgüdən ayılırmış kimi “gərnəşdi”…

Ardını oxu...


Yanma! Atəş soyuqdur. Sən ondan qorxduğundan səni yandırar. Kibritin üzrərində gəzişən alova diqqətlə bax, istəsən barmağına yaxınlaşmaz. Bəlkə yaxınlaşıb sənin dərinə yüngülcə toxuna bilər. O səni sevsə, kül olmağına imkan verməz. Necə ki, minilliklər öncə əlləri bağlı şəkildə atəşdə yandırılan İbrahimi alov salamat saxladı. Azərin oğlu yana bilməzdi. Onun daxilində qığılcım var idi. Od onu sevirdi. Əgər, daxilində qığılcım varsa birgə atəşlənəcəksən. Buza bənzəsən qarla, istiyə bənzəsən günəşlə dost olacaqsan. Bax, içində nə gəzdirisən?

Ardını oxu...